uitzichten

☆☆☆☆☆☆☆

Het laatste halfjaar bracht drie verhuizingen, uitzichten en seizoenen.  

Een impressie. 

☆

☆☆☆

november 

☆

het nieuwe uitzicht 

omkadert ander leven 

buiten is het herfst 

☆

van top tot tenen 

kleedt de dorre boom zich uit 

anderen volgen 

☆

blaadje na blaadje 

durft moederboom verlaten 

zweeft naar humuslaag 

☆☆☆

☆☆☆☆☆☆☆

 ☆☆☆

december 

☆

ontblote bomen 

verbergen nu niet langer 

treinen en snelweg 

☆

van dag tot dag 

wordt het kantwerk fragieler 

speelt met mistflarden 

☆

einde en begin 

seizoen van silhouetten 

in eigen schoonheid 

☆☆☆

☆☆☆☆☆☆☆

☆ ☆ ☆ 

januari 

☆

van grote hoogte 

waaien witte vlinders langs

donzen sneeuwvlokken 

☆

de winter vordert

kraaien ruimen het veld voor 

sneeuwwitte meeuwen 

☆☆☆

☆☆☆☆☆☆☆

☆☆☆

februari 

☆

boven hellevuur 

barsten de wolken open 

zonnestraal van hoop

☆

loepzuiver kristal 

boetseert het zonnelicht 

tot regenbogen 

☆

rustige wolken 

varen statig over

stilte daalt neer

☆☆☆

☆☆☆☆☆☆☆

☆☆☆

maart 

☆

jagende wolken 

klapperend raam in de storm 

mezen pikken door 

☆

☆

bleekgeel ochtendlicht 

grijze boom silhouetten 

in groenend waas

☆☆☆

☆☆☆☆☆☆☆

☆☆☆

april

☆

niks geen witte hoed

wisselend regen en zon

vruchtbare aarde

☆

buiten nat en grijs

vogels foerageren door

binnen bloementuin

☆☆ ☆ 

☆ ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ 

locatie

☆     ☆     ☆     ☆     ☆

het bed een slagveld
oud zeer stapelt nieuwe pijn
onontkoombaar

het bed een mestvaalt
afval van waken en dromen
nooit valt iets omhoog

het bed een haven
enige wijkplaats tijdens
wervelstormen

het bed de wereld
leven binnen handbereik
weinig is genoeg

nieuw

*

*

vandaag

vind nu de kansen voor een nieuw begin

ruk taarten aan, geef zoenen, geef jezelf

strooi bloemen, wees niet gierig met je liefde

spaar niet je tranen, ruil ze voor een lach

beleef de tijd zoals ze zich ontwikkelt

evenveel kansen als er dagen zijn

ook onder steen is leven, onder water

leef elke dag, het kan zolang het kan

*

"Niets is meer waard dan de dag van vandaag"

J.W. van Goethe

*

Daniel Lohues Niks is meer weerd as vandaage

oud

een kleinigheidje om het oude jaar vreugdevol af te ronden

*

*

ijs

waren het de

gevulde chocoladebonbons

uit Antwerpen

zacht wit-schuimend of overvol echte likeur?

bij nader inzien 

was het toch die roos, die rode

op kerstavond

zonder afzender

die het eerste wak smolt

in mijn ijskorst

*

ik ken mijn plaats

 *

*

‘Wassen doet u voor het grootste deel zelf? Dat heb ik tenminste gelezen.’

‘Dat klopt.’

‘Daar moet ik wel aan wennen hoor. ‘

‘Hoezo?’

‘Tot vorige week heb ik gewerkt bij mensen die voor alles hulp nodig hebben. Die zich steeds vergissen. Niet meer weten waarvoor je een washandje gebruikt. Ze vergeten dat hun kleren in de kast hangen. Vergeten dat ze hun pyjama aan hebben om naar bed te gaan en niet omdat ze er net uitkomen.’

‘Vermoeiend en verwarrend.’

‘Voor zo iemand zelf én voor mij.’

‘Dus dit is nieuw voor jou, werken in de revalidatie?’...

‘Precies. Het moeilijkst vind ik: wat u zelf kunt MAG ik niet eens doen. De bedoeling is dat u zelfstandig, zelfredzaam, weer naar huis gaat. Revalideren. Uitvinden wat u nog wél zelf kunt. Eigen mogelijkheden uitbuiten. Dat is hard werken voor u!’

‘En qua werk een hele verandering voor jou.’

‘Precies, ik doe nog steeds automatisch teveel! Maar daar heb ik een oplossing voor.’

‘Vertel, je maakt me nieuwsgierig.’

‘Kijk, hier is alles wat u nodig heeft. Warm water, washandje en handdoek. Gaat uw gang. Intussen ken ik mijn plaats.’

Met een sprongetje belandt ze op de vensterbank, handen in de zakken. Haar witte jasschort en zwarte krullen steken helder af tegen de verkleurende bosrand buiten en de boeketten rozen binnen.

‘Kijk, ik ken mijn plaats. Doe uw best.’

Soms zijn ze streng hoor, de plegen. 

Maar zo wil ik het ook. “Zèf-toen” en “Kan ikke zéllef”  waren, volgens overlevering, mijn eerste zinnetjes.

*

slak slak

een slak, twee teksten
met een knipoog naar mijn kinderverhalen over een slak, die in een la liggen te wachten op deel drie en afronding

*

*

"De slak is even goed toegerust 

om haar vracht tot het eindpunt te dragen 

als de valk"

Ivanhoe, Sir Walter Scott, 1819

Ivanhoe via Luisterbieb

*

Van Marlies die (letterlijk) iedere dag

een kaart voor me maakt met daarop een eigen limerick

of een leensel van een andere dichter

ontving ik deze:

OP EEN SLAK

Was enerzijds een slak te Londen

Wel heel sterk aan zijn huis gebonden

Het dier had anderzijds een drang

Naar whisky, vrouwvolk en gezang.

Die drang nu dreef hem steeds bijtijds

Van enerzijds naar anderzijds

TRIJNTJE FOP

De mier

*

Eentonig zal deze geschiedenis zijn. Eentonig als het verhaal van de mier die haar winterrantsoen tegen een kluit aarde moet opslepen als tegen een berg die ze moet bedwingen op weg naar de voorraadschuur. Telkens valt ze met haar vracht omlaag om telkens weer omhoog te klauteren.
Tussen haar en de bergtop moet ze een afgrond trotseren, een duizelingwekkende diepte die duizend mieren nog niet zouden kunnen vullen. Daartoe moet zij, die al nauwelijks kracht heeft  om haar last in het laagland voort te slepen een vracht meetorsen die vele malen zwaarder is dan haar eigen lijf.

Ze moet het evenwicht bewaren als ze overeind komt met haar vracht tussen haar voorpoten. Ze moet zich op de berg naast het ravijn in alle mogelijke bochten wringen. Ze wankelt, waggelt, schrikt, probeert zich vast te houden aan een half ontwortelde boomstam, klampt zich vast aan de boom die met zijn kruin naar de diepte wijst.Ze mist de steun die ze zoekt, de boom buigt mee, de grasspriet is niet sterk genoeg.

Ach, daar valt ze in de diepte met haar vracht. Dan is zij een ogenblik stil, wel een seconde, wat lang is in het leven van een mier.Zou ze verdoofd zijn door de pijn, of geeft ze diep bedroefd toe dat haar inspanningen vergeefs zijn geweest?
Nee, ze geeft de moed niet op. Opnieuw grijpt ze haar vracht en weer sleept ze deze naar boven om straks nog eens en nog eens in de diepte te vallen.

*
Inleiding voorafgaand aan het  ontroerende, beroemde verhaal over Saïdja en Adinda uit

Multatuli, Max Havelaar, hier voorgelezen door Job Cohen

lapwerk

*

leven is lapwerk

gescheurd versteld gerafeld

uitgehaald

*

opnieuw begonnen

opnieuw begonnen

opnieuw

*

lapwerk

leefwerk

levenswerk

*
uniek

*

in de herhaling van vorig jaar, 
op verzoek en ook omdat het zo toepasselijk is, 

tover

*

tover

verlegen zachtgroen

lichtgroen

sapgroen

donkergroen

stoffig groen

groen met gele randjes

kleurenpalet van de toverhazelaar

"Kom", lokt ze,

"voel mijn goud, ruik de herfst."

slechts kamerlengte en stoepbreedte

scheiden ons

voor de tweede keer zie ik

liggend

haar vergelen

*

eer het geel

bruindoorschoten

bruin

dor

afvalt

zal ik weggaan

vanuit de hoogte neerzien

niet op haar want straten te ver

*

Is ze kaal met gouden honingpruikjes

verlegen zachtgroen

of stoffig

wanneer ik terugkom?

Zal ik haar ruiken

haar blad kunnen strelen?

*

groot nieuws

*

Het vorige blogbericht is gedateerd 21-19-2013. 

Vandaag, 19-10-2014, ga ik verder met nieuwe berichten en gedichten.. 

Ik wens iedereen evenveel plezier bij het lezen als ik beleef aan het schrijven.

*

odicht.