Wedstrijdverhaal

Dit was mijn inzending voor "Schrijfwedstrijd 2013" van 'Zinniger Zinnen'  de site waar ik veel leer.
Een verhaal zoals dit schreef ik nog nooit eerder. 

Thema: De kunst van het weglaten

Porties

'... mooi afgeronde porties, dat is toch het prettigst.'

'Helemaal mee eens.' Mevrouw Jansen laveert door de deur. De klink voelt precies als thuis, maar de brede opening biedt meer ruimte aan haar rollator, makkelijk!

'Denk erom, die andere beslist laten staan! Samen veroorzaken ze ernstige darmproblemen.'

'Ik zal het onthouden.' Ze kijkt over haar schouder en knikt nogmaals. Met een resoluut: 'Hartelijk dank, tot ziens,' stapt ze naar buiten. Daar maakt ze de riem van haar hondje los van het fietsenrek. 'Goed zo Tarzan, netjes gewacht.'  Een laatste controle van het boodschappenlijstje. Mooi, niets vergeten, klaar voor het weekend. Zelfs voor wat ze 'opa's dieet' noemt:

Mijn dag. Mijn koningin.

*

1

Een onafzienbaar groen veld. Zoveel gras heb ik nog nooit gezien. Aan het eind van oma’s achtertuin zit ik tussen de buurkinderen. Op het strookje langs het grasveld, verder mogen we niet. We kijken naar grote kinderen in witte kleren. Kunnen kleren  wit zijn? Dat heb ik nog nooit gezien. Korte rokken dragen ze, korte broeken, hagelwitte bloesjes. Ze lachen en roepen.  Rennen en gooien met ballen. Zwaaien met slingers. Een buurkind durft zomaar een aanrollende bal terug te brengen. Hij wordt teruggestuurd. Het grasveld is verboden terrein. Het is van het Lyceum, de grote school achter het veld. Waar ze vandaag schoolfeest vieren. Omdat de koningin jarig is. De zon schijnt, dat hoort erbij. 

Ik ben ook jarig, net als de koningin.

Chocolaatje

* 

‘Nou, ík vind het anders knap waardeloos!’  Venijnig prikt haar naald in de lucht. ‘Mijn man zegt dat het  hem niet uitmaakt. En dat ik me er niks van aan moet trekken. Maar dat doe ik toevallig wel.’ De naald prikt weer een gat in de lucht. Dan steekt de blozende dame venijnig de lapjes aan elkaar, die ze in haar andere mollige dameshand vol ringen houdt.

Alle  naalden zijn even uitgenaaid, het werk rust een moment of